Nog eens naar de supermarkt geweest, die waar de ansjovis volgens de winkelbediende bij de vis staat.
Nu had ik kokosmelk nodig. Ik ging ervanuit dat ik niet bij de melk moest gaan kijken.
De winkelbediende stuurde me naar de Chinese producten. Kokosmelk is een Oosters product, met name uit de Zuid-Oost-Aziatische keuken.

Om maar te zeggen, een beetje parate kennis kan geen kwaad, als je dingen moet ontsluiten.
Beter, zo begrijpen we stilletjesaan, zou zijn om ontsluiting te laten aan de parate kennis van de massa, het voltallige klantenarsenaal.

Die zogenaamd verkeerd teruggeplaatste producten, zijn dat eigenlijk geen tags waaruit shopmanagers iets kunnen leren?

Dus, hoort de kokosmelk volgens jou niet bij de Chinese maar bij de Oost-Aziatische, of desnoods Oost-Vlaamse producten, verhuis een blikje. Na verloop van tijd ontstaat door consensus gegarandeerd een folksonomy die leidt tot een klantvriendelijker winkelordening.

In de bibliotheek kun je zulke praktijken beter achterwege laten.

Mijn post over de ludieke actie van Jeffrey Cools is nog niet helemaal koud, of we hebben hier in Brussel al onze eigen Jeffreys.
Samengevat: Jazz Neversleeps en On-point zijn in de Hoofdstedelijke Openbare Bibliotheek de kijk- en leeslijstjes van enkele Bekende Vlamingen gaan vervangen door hun eigen flyers met kijk- en leestips.
Het voorval leidde tot een hele rist berichten: Brussels’ Library Take-over Part One – Two – Three – Four, Zorro in de bib, Library Takeover, Bib Guerilla, on-point neemt de bib onder handen, Guerilla 2.0 in de HOB, … en een interview op de lokale radio.

In de zaak Jeffrey Cools kon de museumdirecteur het wel waarderen dat Jeffrey zijn eigen schilderij in het Eindhovense Van Abbemuseum was komen ophangen, zodanig zelfs dat het doek een eigen plaats aan de muur gekregen heeft met ernaast alle krantenartikelen waarin over het voorval is bericht. Het museum erkende Jeffreys actie als een positieve bijdrage en noemde het een geslaagd initiatief.

Allez HOB, waarom die gasten niet gewoon een eigen rekje geven?

Verleden week hoorde ik op uitnodiging van het Vlaams Centrum voor Openbare Bibliotheken de mannen van ONE Agency en Insites praten over hun FutureTalking project.
FutureTalking onderzoekt – onder het motto learn from consumer’s interactions – via een online gemeenschap welke invloed sociale netwerken en nieuwe media hebben op het ‘huishouden’ en de ‘carrière’ van de deelnemers.
Het VCOB, een van de partners in het project, volgt deze community op de voet en wil zo een beter beeld krijgen van hoe ze zelf door middel van sociale netwerken en nieuwe media hun doelen kunnen realiseren.

Een van de credo’s uit het onderzoek luidt: “Trust has to be earned.” Bedrijven – of ze zich nu in een online sociaal netwerk begeven of niet – moeten telkens opnieuw het vertrouwen van de klanten winnen.

Dit deed me denken aan Darlene Fichters radical trust uit haar befaamde Library 2.0 formula:
Library 2.0 =
(books ‘n stuff + people + radical trust) x participation

Darlene Fichters radical trust is zowat het tegenovergestelde van trust has to be earned, maar het is dan ook anders gekaderd:

Radical trust is about trusting the community. We know that abuse can happen, but we trust (radically) that the community and participation will work. In the real world, we know that vandalism happens but we still put art and sculpture up in our parks. As an online community we come up with safeguards or mechanisms that help keep open contribution and participation working.

Het gaat in Fichters formule, bekeken vanuit het perspectief van de bibliothecaris, over “trusting users as co-developers”.

Wat als je de rollen omkeert en het bekijkt vanuit het oogpunt van de gebruiker die voor ‘t eerst in contact komt met een 2.0 bibliothecaris? Geldt dan niet het motto dat vertrouwen eerst verdiend moet worden?

Dit leidde me tot volgende formule:

Librarian 2.0 =
(services ‘n stuff + persons + trust earned) x interaction

Geen books ‘n stuff, maar services ‘n stuff.

Geen patrons, liever ook geen users of gebruikers, maar wel persons: de gebruiker van weleer vraagt nu gepersonaliseerde diensten.

Van die persons krijgen we dus ook niet zomaar radical trust, dat moeten we eerst inwinnen.

Waar in Fichters formule de “scaling up factor” gebaseerd is op participation, komt hier interactie op die plaats. Zonder services, persons en trust earned geen interactie en het is precies die vorm van communicatie waar het bij een bibliothecaris 2.0 om draait.

Verdere wiskundige bewijsvoering of correctie van harte welkom!

In het docentenlokaal ging de conversatie vandaag over kinderschoentjes maat 27. Moeilijk te vinden, zeker in het geval van een kieskeurige dochter, en nog moeilijker in het geval van een niet op kindermaat geschoeide ordening.

“Ik ga nooit meer met mijn dochter naar ‘t Schoenfabriekske, in het vervolg neem ik haar mee naar Torfs!”, zei een moeder.
Toen ik vroeg waarom, bleek de ‘classificatie’ bij eerstgenoemde winkel niet te deugen. De schoenen staan er per model (pumps, sneakers, laarsjes) en daarbinnen per kleur. De dochter voelt zich momenteel erg aangetrokken tot roze schoentjes, stapt dan ook meteen op die kleur af. Maar dan moet mama nog onder het rek kijken of ze er ook daadwerkelijk zijn in maatje 27. Ik leerde dat veel schoenen stoppen bij 26 of beginnen vanaf 28.
In ‘t Schoenfabriekske worden meisjes met maatje 27 teleurgesteld. Ze lopen op een model/kleur af, maar nee, het is er niet. Dochter wil vervolgens naar geen ander model/kleur meer kijken, want ze heeft immers zopas haar droomschoentjes gezien en daarop haar zinnen gezet.

Niets van die miserie bij Torfs, zo begreep ik, daar staan de schoenen gerangschikt volgens maat en is er een rek met maatjes 27. What you see is what you get.

Wil ‘t Schoenfabriekske meer schoenen verkopen, dan zijn er dus twee oplossingen, ofwel hun ordening kindvriendelijker maken, ofwel long tail gewijs roze schoentjes on demand gaan fabriceren.

Van archieven heb ik matig kaas gegeten, dus leek Erfgoeddag me gisteren een uitstekende gelegenheid om nog wat gaatjes te dichten. Onder de noemer Wordt verwacht boden de 400 deelnemende erfgoedorganisaties een divers aanbod waarbij het thema ‘toekomst’ centraal stond.
Er was dan ook de nodige aandacht voor digitaliseringsprojecten en zo heb ik er een aantal in het Gentse opgespoord.

De eerste halte was het Liberaal Archief, “een wetenschappelijke instelling met als doel het verzamelen, bewaren en ontsluiten van alle bronnenmateriaal over de liberale beweging in ons land van begin 19de eeuw tot heden”.
Je kreeg er uitleg over de digitalisering van de verschillende verzamelingen uit hun archief: kranten en tijdschriften, foto’s, affiches, vlaggen, video’s. Er wordt gescand, maar jammer genoeg niet getranscribeerd of ge-OCR’d. Dat is nog eens een woord voor Het Groot Nederlands Dictee!

Over de – helaas nog niet gestarte – digitalisering van het Rijksarchief in Gent kwam je meer te weten via een presentatie in Kunsthal Sint-Pietersabdij. Deze weblog werd er in de kijker gezet.

Ik nam voorts een kijkje in de bibliotheek en het archief van het Koninklijk Conservatorium Gent. Ook daar is men aan het scannen geslagen, maar blijkbaar is het muzikaal erfgoed geen prioriteit voor de beslissende instanties. Jammer.

Tot slot stapte ik nog een museum binnen. Daar beet de dame van het onthaal iedereen die het museum in wou toe: “Ja ja, kom nu maar binnen, als het eens een dag gratis is, staan jullie hier plots allemaal, anders interesseert het jullie geen reet.” ‘t Bleek een mooi museum.

Op edublogs.be verscheen een kort verslag over de studiedag ‘digitaal over de drempel’. Ik zie daar een zekere tegenspraak in.

Organisator VSNG, een steunpunt bij LINCvzw, wil onderzoeken hoe openbare bibliotheken en centra voor basiseducatie kunnen bijdragen aan het dichten van de digitale kloof. Wat is hun rol? Wat zijn hun sterktes en zwaktes, hun ambities en hun mogelijkheden?

Op de studiedag werden drie praktijkvoorbeelden gepresenteerd, alsook het project Bibopener, een toeleidingsmodule voor kwetsbare maatschappelijke groepen, of anders gezegd, een methodologie om het publieksbereik van openbare computerruimten en van de openbare bibliotheek uit te breiden. Met het initiatief wil LINCvzw op de eerste plaats bijdragen aan de informatiegeletterdheid van sociaal zwakkere groepen.

Kern van de zaak is dus het concept e-inclusie, een lovenswaardig concept.

Maar, wat me links en rechts opvalt, is dat e-inclusie in één adem wordt genoemd met bibliotheek 2.0.

Bij de post op edublogs.be zit het al in de titel: Digitale kloof en bib2.0. Verder:

Feit is dat veel bibliotheken een nieuwe rol aan het zoeken zijn in de kennis- of informatiemaatschappij. Een interessant rapport over de nieuwe rol van de klassieke bib (bib2.0) is de studie “De digitale openbare bibliotheek in Vlaanderen”.

Wat dat rapport van het VCOB volgens mij niet is, is een rapport over e-inclusie.

In de comments schrijft Steven Verjans:

In Nederland is er sinds december 2007 een ‘librarian-in-residence’ met als opdracht om de link naar Web2.0 te leggen. Meer uitleg vind je hier.
En je vindt er ook een bloeiende community van bibliothecarissen uit NL en VL die samen zoeken naar antwoorden en tips over hoe de bibliotheek zich moet/kan hervormen. bibliotheek20.ning.com.

Librarian 2.0 in Residence, Jan Tweepuntnul, heeft niet als hoofdopdracht bij te dragen aan de informatiegeletterdheid van sociaal zwakkere groepen.
Op Bibliotheek 2.0 ning wordt in verhouding relatief weinig over de digitale kloof gepraat.

Integendeel, zou ik zeggen, bib 2.0 believers gaan voor een stuk voorbij aan de kwetsbare maatschappelijke groepen, omdat 2.0 nu eenmaal staat voor iets (heel) anders dan e-inclusie. En omdat het een ándere manier is om de bibliotheek te benaderen.
Wat ik met 2.0 associeer, zijn digital natives, prosumers en egocasters.

Ik herinner me de Techno Tuesdays in Vancouver Public Library afgelopen zomer: vrij geavanceerde workshops over podcasten, bloggen, sociale netwerken, gericht op zulke egocasters, ideaal om de bib een ‘hip’ en ‘jong’ imago aan te meten?
Voor het project Bibopener worden leertrajecten ontwikkeld die nauw aansluiten bij de specifieke behoeften van de onderscheiden kansengroepen. Dit roept bij mij veeleer de associatie ‘solidair’ op dan ‘hip’ en ‘jong’.

Tot wie moet de openbare bibliotheek zich richten? Bij voorkeur tot iedereen, lijkt me.
Maar kan dat ook/nog? Ik stel het even zwart-wit.
Zal het het imago van de bib wel ten goede komen als we haar promoten als dé plek om de digitale kloof te dichten? Is er dan ook nog plaats voor de Net Generation? Of proberen we precies die Generatie Y voor ons te winnen en blazen we via hen de bibliotheek nieuw leven in, zodat ze voor iedereen (weer) aantrekkelijk wordt/blijft?
Anders geformuleerd, meten we onszelf een zacht imago aan, en verliezen we dan (een stuk) de strijd om de ‘nieuwe’ gebruiker, of gaan we voor een transformatie, proberen we onszelf alsnog te verkopen aan een jong en kritisch publiek?

Ik heb alvast een antwoord gezocht in de verse publicatie van het Sociaal Cultureel Planbureau De openbare bibliotheek tien jaar van nu. Daarover later meer.

Frau Genau heeft me getagd met een meme.
Eerst opgezocht wat een meme is: een besmettelijk informatiepatroon. Memetica blijkt heel boeiend.
Een meme is dus eigenlijk een stokje, en iemand taggen met een meme betekent zoveel als iemand aantikken met een stokje.

De mij toegegooide meme omvat drie vragen:

1. Neem het dichtstbijzijnde boek van 123 (of meer) pagina’s.

Jammer voor wie dacht hier een verrassend antwoord te lezen, zit ik aan mijn bureau. Medical Librarian 2.0: Use of Web 2.0 Technologies in Reference Services / M. Sandra Wood ligt op 20 cm afstand.
Aan de pikante antwoorden van anderen te lezen, liggen zij allemaal met hun laptop in bed!

2. Open het boek op pagina 123 en zoek de 5de zin.

Facebook is a social networking site with an interesting twist.

3. Post de volgende drie zinnen.

Unlike MySpace, which is a vast open network, Facebook creates siloed networks for regions, schools, or corporations. Having siloed networks means that information is marginally more private; for instance, a student at the University of Minnesota would not be able to see a University of Michigan student’s Facebook unless a friend relationship existed. Without a Facebook account, nothing is visible.

Hehe.
Als ik nu nog stokjes toegegooid zou krijgen voor pagina 1-122 en voor pagina 124-207, is het boek uit.
Zulke memes zijn een uitstekend instrument voor leesbevordering!

Rest mij een drietal met deze leesmeme te besmetten. Even proberen inschatten wie in bed laptopt :-)

Train de Trainer
occamsrazorlibrary
Diamantjes