Er zijn enkele dappere Galliërs die het 23 Dingen traject op eigen houtje volgen (binnenkort kan dit ook op 23dingen.be), maar vandaag mocht ik in de Bibliotheekschool van Gent de deelnemers ontvangen die zich hebben ingeschreven voor de eerste reeks van de bijscholing Start to Web 2.0 in 23 dingen.

We hebben zowaar de eerste 5 Dingen al afgewerkt. De overige 18 zijn – op afstand en met ondersteuning – te ontdekken via een leerpad binnen onze elektronische leeromgeving.

Super hoe enthousiast iedereen was!
Er kwamen meteen al interessante bedenkingen naar voren.
Iemand schrijft: “Mensen worden (via RSS) verwittigd als er nieuwe boeken, cd’s en dvd’s in de bib liggen. En dan kan de race beginnen natuurlijk, wie kan het boek als eerste online reserveren en vastzetten voor drie weken ;)…toch iets waar we voorzichtig moeten mee zijn???”
Een andere beschouwing: “En ik die dacht dat vrouwen kraks waren in dingen tegelijk doen. Maar 23 is natuurlijk een beetje veel…”

Ik heb – naar het voorbeeld van Helene Blowers en Rob Coers – de bibliotheken van de eerste lichting alvast op een Google Map gezet.

Classificeren = lachen.
Toen we in Decascoop Gent naar het fantastische WALL-E gingen kijken, hebben we van alle scènes het hardst gelachen met WALL-E’s lepelvork-dilemma (0:42).

Op 9 mei vond op de Brusselse thuisbasis van het VCOB de eerste van twee studiedagen marketing plaats.

Ik pikte ’s namiddags twee sessies mee. In de eerste bracht Johan Mijs op een enthousiasmerende manier denkstof aan over het veranderende gebruikersgedrag in een Web 2.0 omgeving. In de tweede sessie kwam Rudi Lavreysen van Bibliotheek Lommel vertellen hoe ze daar Bibliotheek 2.0 proberen waarmaken via hun weblog.

Ik had ernaar uitgekeken om Rudi te horen. Tenslotte is Bibliotheek Lommel als een van de eerste openbare bibliotheken in Vlaanderen met een blog gestart, telt die blog inmiddels bijna 250 posts, verschijnt er elke werkdag wel een bericht, en melden de statistieken ondertussen meer dan 20.000 views.
Rudi bleek een zeer begeesterend spreker, enkel toen hij het had over het geringe aantal online reacties (73 comments op bijna 250 posts), keek hij een beetje sip, al ontmoedigt het hun team niet om gezwind verder te bloggen.
Dat commentaren uitblijven, verwondert me niet. Ten eerste weten we allemaal dat maar een beperkt aantal lezers in de comments duikt. Verder, met alle respect voor biblog Lommel, denk ik dat het voor een stuk ook aan de inhoudelijke invulling ligt.
Rudi zei dat ze hun blog vooral zien als een etalage voor hun collectie. Het is de catalogus waaruit men inspiratie haalt. Het is niet zo dat Rudi een pleidooi hield voor collectiegericht denken of de heiligheid van de catalogus predikte, maar toch, hun blog dient in de eerste plaats als uithangbord, als marketinginstrument en communicatiemiddel voor wat in de catalogus zit.
Het lijkt me normaal dat op die posts, al zijn ze goed en leuk geschreven en al vindt het publiek ze vast interessant, niet veel reactie komt.

Op vrijdag 23 mei vindt dezelfde studiedag marketing nog een tweede keer plaats.

In het docentenlokaal ging de conversatie vandaag over kinderschoentjes maat 27. Moeilijk te vinden, zeker in het geval van een kieskeurige dochter, en nog moeilijker in het geval van een niet op kindermaat geschoeide ordening.

“Ik ga nooit meer met mijn dochter naar ‘t Schoenfabriekske, in het vervolg neem ik haar mee naar Torfs!”, zei een moeder.
Toen ik vroeg waarom, bleek de ‘classificatie’ bij eerstgenoemde winkel niet te deugen. De schoenen staan er per model (pumps, sneakers, laarsjes) en daarbinnen per kleur. De dochter voelt zich momenteel erg aangetrokken tot roze schoentjes, stapt dan ook meteen op die kleur af. Maar dan moet mama nog onder het rek kijken of ze er ook daadwerkelijk zijn in maatje 27. Ik leerde dat veel schoenen stoppen bij 26 of beginnen vanaf 28.
In ‘t Schoenfabriekske worden meisjes met maatje 27 teleurgesteld. Ze lopen op een model/kleur af, maar nee, het is er niet. Dochter wil vervolgens naar geen ander model/kleur meer kijken, want ze heeft immers zopas haar droomschoentjes gezien en daarop haar zinnen gezet.

Niets van die miserie bij Torfs, zo begreep ik, daar staan de schoenen gerangschikt volgens maat en is er een rek met maatjes 27. What you see is what you get.

Wil ‘t Schoenfabriekske meer schoenen verkopen, dan zijn er dus twee oplossingen, ofwel hun ordening kindvriendelijker maken, ofwel long tail gewijs roze schoentjes on demand gaan fabriceren.

Bij het wegwerken van de diskettes doken nog meer digitale vondsten uit het stenen tijdperk op.
Zo was er een diskette met op het klevertje ‘cookies’. Ik gaf in die tijd les over computerbeveiliging en toonde dan in Kladblok altijd een aantal cookies die ik op m’n PC ontdekt had. Er werd in de begindagen der cookies nogal veel gevoelige informatie in .txt op de harde schijf opgeslagen.
Op de diskette stonden cookies van De Standaard en Telenet waaruit open en bloot adres en andere informatie viel af te lezen.
Ook was er een cookie van een profiel/dating site. Dat was toen een vriendin een tijdje was komen logeren en m’n PC had ingepalmd. Ik had toen meteen ook haar Hotmail wachtwoord.

Een cookie van Audiogalaxy, voorheen peer-to-peer (2001):

*
cookiePassword
robijn
audiogalaxy.com/
066916812829588557291833422429515131
*

Is de tijd dat er nog onverbloemde VISA-kaartnummers in plaats van nietszeggende sessienummers in cookies werden opgeslagen voorbij?

In Vista kun je je suf zoeken naar cookies. Vanuit de Windows Verkenner kun je ze blijkbaar niet zomaar meer benaderen. Voer je een zoekactie uit, dan krijg je de boodschap C:\Users\…\cookies is niet toegankelijk. Toegang geweigerd.
Maar via Firefox, Extra, Opties, Privacy, Cookies tonen krijg je hun inhoud wel te zien.
Web 2.0 sites doen het goed. Geen van LibraryThing, LinkedIn, Flickr, BookCrossing, Twitter, Slideshare, … geeft informatie prijs.

Maar Audiogalaxy zondigt nog steeds.

Had er nog niet van gehoord, maar daar moeten ze dringend op de forums eens iets lezen over md5 hash.

Tegenwoordig bieden meer en meer bibliotheken een soort van MijnBibliotheek aan. Hoe zit het daar met wachtwoorden en/of cookies?

Het zal niet verbazen, een Commissaresse houdt van speurspelletjes. Sinds ik deze site over online adventure games ontdekt heb, is er hier al heel wat gepoint en geclickt en werden al vele codes gekraakt.
Er bestaan library escape games – niet vergeten je boetes te betalen of je geraakt er nooitoftenimmer uit -, en over The Goodhue Codex schreef ik eerder, maar aanraders spelen zich meestal in andere settings af: een Guest House, Krematorium of Lab ipv Lib.

Maar bij deze vooral en voor iedereen:
Happy (Turkish/Geekish) New (Game/Blog) Year!

vertaling en walkthrough op aanvraag :-)

Het ging hier een week geleden over websites. De inhoud is uiteraard belangrijker dan de verpakking, maar in deze periode van pakjes wil ik toch de Australische serie The Librarians nog eens in de bloemetjes zetten. Die hebben nu eens een knappe website!
Bij het bestuderen van de West-Vlaamse bibwebsites viel op dat er al eens een pagina gewijd wordt aan de voorstelling van het personeel. Leuk, maar bij ABC TV hebben ze het wel heel origineel aangepakt.
Ook de andere onderdelen van de site zitten visueel erg leuk verpakt. Als je nieuwsbrieven zó presenteert, zal niemand ze nog willen lezen via zijn RSS reader.
Minder leuk is dan weer dat je bij het onderdeel Films enkel de trailers van de verschillende episodes kan bekijken. Toen de serie in de outback nog op de buis was, kon je van week tot week de volledige afleveringen via de website volgen, maar daar had je dan wel een héél snelle verbinding voor nodig. Ik ben er alleszins niet in geslaagd langs die weg iets meer te zien dan wat schokkerige beelden. Via ‘een andere weg’ heb ik echter wel eens een volledige aflevering kunnen uitkijken.
Het was even wennen aan het Aussie accent, maar verder alles dik in orde. Frances O’Brien is schitterend als de hoofdbibliothecaresse die totaal geen oog heeft voor de noden van haar personeel en bibliotheekbezoekers. Zo krijg je een soort mockumentary die niet zelden aan The Office doet denken.
Het blijde nieuws is dan weer dat de serie nu te koop is op DVD, maar dan dien je wel even op te letten voor de regiocode van je DVD-speler.

Net Social software in libraries van Meredith G. Farkas uitgelezen.
Interessant vond ik haar aandacht voor The Mobile Revolution.

Na het lezen van Jeffrey Zeldmans Webdesign met webstandaarden was ik er al van overtuigd: het wordt tijd dat we onze online informatie ook toegankelijk maken voor eigenaars van PDA’s en Smartphones.

Hoewel, ik heb het eens aan de cursisten gevraagd. (Nog) niemand surft met een handheld op het web.

Maar toch, wat de Commissaresse zich afvraagt, zijn er bibliotheken in de Lage Landen die behalve hun reguliere ook een aangepaste WAP-interface aanbieden (zie bv. deze wireless library catalog) of die (al dan niet via een extra stylesheet) een handheld-vriendelijke versie van hun website overwegen?

De reacties op onderstaand schema zijn me op velerlei manieren ter ore gekomen, dus vat ik ze hier samen.

De Y-as geeft de grootte van het bibliotheekprobleem weer. Op de X-as komt de 2.0 oplossing, gaande van eenvoudig naar complex. Zo krijg je vier onderverdelingen: eenvoudige oplossingen voor kleine problemen, eenvoudige oplossingen voor grote problemen, complexe oplossingen voor grote problemen en complexe oplossingen voor kleine problemen. De pijlen suggereren het ideale pad dat een bibliotheek kan volgen, als ze van 1.0 naar 2.0 wenst te gaan.

Het is vooral de laatste groep (complexe oplossingen voor kleine problemen) die reactie heeft uitgelokt.

Eerst en vooral heb ik mezelf tegengesproken door het op dag 2 van Informatie 2007 over communities te hebben als een van de 10 top technologie trends. Verder liet Dick Scheepstra me via Bibliotheek 2.0 Ning weten dat hij m.b.t. communities veel positiever is dan ik: “Een Bibliotheek kan van groot nut zijn voor de gemeente in het kader van bijvoorbeeld bevordering van de burgerparticipatie (en andere aspecten van bijvoorbeeld het gemeentelijke beleidsthema ‘Debat en ontmoeting’). Deelcommunity’s kunnen met name daarbij van nut zijn.”

Zoals ik al zei, verdient ook podcasten een schema-upgrade. Toen ik Jan Van Hee de mogelijkheden van podcasten voor de bibliotheek hoorde opsommen, was ik overtuigd: sprekers in de bibliotheek, ook voor de niet-aanwezigen, interviews, (oude volks-)verhalen vertellen, muziekinformatie, informatie voor personen met visuele beperkingen.

Dan rate & review. Ik boek geen vakantiewoning meer zonder eerst op te zoeken wat anderen ervan vonden, mijn restaurantkeuze laat ik bepalen door de quotering in/op een of andere resto-gids/site, vooraleer ik online een dvd bestel, ga ik zeker even na hoeveel sterren hij gemiddeld krijgt.

We hebben dus een categorie die leegloopt: communities, pod- en videocasten, rate & review, ze schuiven alle van rechtsonder naar rechtsboven.

En hoe zit dat met Second Life? Blijft dat daar dan zo alleen in die rechterbenedenhoek staan? Hoewel ze het niet rechtstreeks aan de Commissaresse gemeld hebben, is er meer dan een iemand die vindt dat ook SL een plaatsje op moet schuiven.

Moet de conclusie dan maar zijn dat de bibliotheekwereld geen kleine problemen kent?