Van een debat rond games en bibliotheken herinner ik me dat de deelnemers vonden dat Donkey Kong en Nijntje gerust kunnen samenleven onder één bibliotheekdak.

Er zijn zo nog wel wat schone koppels en nieuw-samengestelde gezinnen te bedenken:

Lara Croft en Eline Vere,
Super Mario en Julia,
Dr. Kawashima en Dr. Zhivago,
The Sims en Het Gezin van Paemel.

Aan wie zouden we de Pokémon monstertjes kunnen koppelen?

Ik heb zopas 100 oude diskettes ‘gearchiveerd’.
Welke antiquiteiten ik op die 100 x 1,4 MB gevonden heb!
Één document dateert van 14/02/2000 en heeft als bestandsnaam ‘examen emotica’:

Thuis: The emoticon-episode

Het kersverse paar Luc en Simonne gaat op Valentijn naar Ter Smisse voor een gezellige tête-à-tête:
Simonne heeft een tache de beauté:
en haar lippen zijn zwaar geschminkt:
Ze nemen plaats aan een tafeltje bij het raam. In de keuken maakt Werner voor hen garnaalkroketjes. Straks zal Werners hulpje J. de kroketjes serveren. J. is een vampier:
en al een hele week verkouden:
Terwijl ze op het eten wachten, geven Luc en Simonne elkaar een zoentje:
Bovendien tovert Luc een roos tevoorschijn:
en geeft die aan Simonne. Simonne is daar heel blij mee:
en steekt prompt een sigaretje op:
Ze is al een beetje dronken van het uitgebreide aperitieven:
De radio speelt ZZTop:
Luc wordt melancholisch, deels van de muziek deels omdat hij ’s ochtends per ongeluk een van zijn wenkbrauwen heeft weggeschoren:
Hij pinkt een traantje weg:
Wat is het aperitief lekker! Simonne likt haar lippen af:

Modelantwoorden

In een bepaalde periode waren wij zot van Thuis én van emoticons.
In Thuis is Simonne na Luc weer naar haar eerste man Frank gegaan. Later heeft Simonne ook iets met Mo gehad. Luc is ondertussen vermoord door twee andere vrouwen. Ter Smisse bestaat nog steeds, maar Rosa heeft de zaak overgenomen van Werner.
Ook emoticons bestaan nog steeds. Cor Molenaar vindt ze anno 2007 belangrijk genoeg om er in zijn boek Internet overleven 2 pagina’s aan te spenderen.
Anno 2000, ik gaf geen les, maar wel examens voor Valentijn cadeau.

Vier dagen in de Eifelstreek rondgetoerd en daar een aantal burchten gezien. Vroeger heb ik veel hoofse ridderverhalen moeten lezen.
Walewein, Karel, Arthur, Lancelot, waar is de tijd.

Niet alleen burchten maar ook abdijen, kloosters en kastelen kunnen me bekoren. Meestal hebben ze mooie bibliotheken. Ik herinner me een cursiste die als stage/werkplaats steevast een kloosterbibliotheek koos. Wel, dan zou ik wel een plaatsje willen in de bib bibliotheek van het kasteel van Beloeil. Je mag er geen ‘bib’ tegen zeggen, want meer dan 20000 oude boeken, waaronder veel kostbare manuscripten, eigendom van de Prinsen de Ligne, in leer ingebonden, op een eiken vloer.

Het was mijn muziekleraar die tijdens zijn lessen over de barok wist te vertellen dat België zijn eigen Versailles heeft, dat we daarvoor helemaal niet tot Parijs moeten rijden, dat het lustslot in Beloeil evenzeer een bezoek waard is. Gelijk had hij.

20000 boekruggen over geografie, geschiedenis en krijgskunst.
Achter dat glas lijken het wel nepbanden, een beetje zoals die welke in de boekenkasten van de IKEA winkels staan, maar dan toch echte.

Foto’s van Smetty

Chateau de Beloeil, nog tot 30 september dagelijks te bezoeken van 13u00 tot 18u00.

Terug van Canada.
Ik heb een zwarte beer gezien én Vancouver Public Library.
Die laatste ook langs de binnenkant en op de valreep, want sinds maandag 23 juli wordt er gestaakt.
De homepage van VPL ziet er tegenwoordig zo uit:

Je kan nergens meer naar doorklikken. De catalogus staakt mee.

Bij CUPE 391, de vertegenwoordigers van Vancouvers bibpersoneel, hebben ze een blog opgezet rond het reilen en zeilen van de staking. Hun strijdpunten:

Part-time and auxiliary issues
Job Security (see Technological Change: RFID and posting of positions)
Pay Equity (wage adjustments)
Benefits

Ook bij de Union Librarian kun je er alles over lezen en foto’s kijken.

Ik kan eruit afleiden dat de Vancouverites het nog een tijdje zonder bib zullen moeten stellen en dat de toeristen elders een plek zullen moeten zoeken om gratis hun e-mail te checken.

Dat hieronder een foto volgt van de buitenkant is maar omdat Smetty fotograaf en ik meer onder de indruk waren van de colosseumachtige architectuur dan van de troosteloze inrichting of omdat ze binnen te druk was met het checken van haar e-mail.

Het spiraalvormige atrium (ligt dat dan buiten of binnen?), de ‘plaza’, is trouwens niet zonder kritiek. Volgens de ene vormt het een geschikte plaats om te studeren en debateren, volgens de andere druist het met zijn souvenirwinkeltjes en fast food restaurants regelrecht in tegen de geest van een openbare bibliotheek.

Erg gezellig vond ik het daar toch ook niet. Geef mij maar een bib met panoramisch dakterras in plaats van een atrium.

Als ik op reis ga, stap ik terplekke graag een bibliotheek binnen.

Mijn eerste keer was toen ik de Greater Cairo Library bezocht.
Daar had ik het wel snel verkorven.
Eerst nam ik – zonder het te vragen – foto’s van een vrouw tussen de boekenrekken.
Daarna – tijdens het onderhoud met de directeur – vertelde ik leukweg dat wij op het werk (Universiteit Gent) Aleph als bibliotheeksoftware gebruikten: “It is a very good system, it is from Israel!”

Plezant is dat je meestal erg gastvrij ontvangen wordt, als je vertelt dat je lesgeeft in een bibliotheekschool.

De voorbije kerstvakantie resulteerde dat in Havana in een rondleiding door de IT verantwoordelijke van de Biblioteca Publica Ruben Martinez Villena. Ze liet hun thesaurus zien, hun Dewey classificatie, hun Winisis. Mijn tolk had het niet makkelijk om al dat Spaanse vakjargon voor me vertaald te krijgen. Op Cuba zijn de meeste bibliotheken trouwens in parels van gebouwen gehuisvest, dus deed mijn tolk in de Biblioteca Publica Sancti Spiritus ook dienst als fotograaf (meer foto’s op Smetty’s flickr):

Komende zomer staat Canada op het programma. Mijn tolk/fotograaf en ik landen op geen 200 km van Seattle, dus is het heel verleidelijk om naar daar te rijden en een blik te werpen op Rem Koolhaas’ eclectische ontwerp van de Public Library.
Maar we hebben besloten het te houden bij de Techno Tuesdays in Vancouver Public Library.
Of kan iemand ons alsnog van Seattle overtuigen?

Resideerde ik ’s zomers doorgaans in de facultaire bibliotheken, tijdens het jaar werkte ik in de (centrale) universiteitsbibliotheek van Gent, beter bekend als de Boekentoren.
Begonnen als magazijnier, later verhuisd naar de grote leeszaal, daarna naar de bruikleenbalie en uiteindelijk naar catalografie.

Die jaren als magazijnier, dag in dag uit ging ik de toren op en neer in een eenpersoonslift, boven op zoek naar boeken die beneden werden aangevraagd. Minstens eenmaal per dag liftte ik tot de twintigste verdieping, de Belvedère, om daar wat naar de stad te kijken.
Ik was er alleen. Die Belvedère, op de duur was die van míj.
Behalve dan op 11 augustus 1999, de dag van de eclips, toen was het voltallige personeel er – via de grote lift – naartoe getrokken.

Soms moest ik niet de toren op, maar iets halen uit de krantenkelders. Na een tijdje kende ik hem, alle onder- en bovengrondse sluipwegen, als mijn broekzak, en ik had volledig vrij spel, want met chipkaart beveiligde deuren waren er toen nog niet.

Die oude Belvedère, die is voor mij ook ‘jeugd’. Ik was jong en verliefd, en ik dacht dat ik het object van mijn liefde zou kunnen verleiden als ik het meenam naar de Belvedère. Het werkte. Ik herinner me de duiven die er via de kapotte ramen waren binnen gevlogen. Ze fladderden tegen het plafond en daar waren we bang van. Die angst, het werkte. We waren ook bang in die grote haperende lift.

Allerbeste Boekentoren, toch heb ik niet op je gestemd bij de Monumentenstrijd. Weet je, ik werk nu ergens anders en ik woon dichtbij het Campo Santo in Sint-Amandsberg.
Maar ik wens je van harte een zeer voorspoedige restauratie en nog veel verliefde stelletjes die stiekem naar je bovenste verdieping trekken.

Nu de zon schijnt, komen de herinneringen aan de verschillende bibliotheken van de universiteit van Gent weer boven. Als jobstudent heb ik ’s zomers zowat in allemaal geresideerd, elke maand juli, augustus en/of september in een andere, die van de Sterre, die aan de Ledeganck, ook de Boekentoren.
Liefst zat ik in die van de bio-ingenieurs aan de Coupure, met zicht op het water, zijn hoge ramen, broze boekruggen, antieke kaartenbakken en robuuste meubels, van donker kastanje, denk ik. Het was er koel en het was er kalm. Ik las er minstens tien romans op een maand en verrichtte een beetje bibliotheekwerk. Op de zwartlederen stoel aan het kastanjehouten bureau ontdeed ik de toegekomen tijdschriften van hun plastiekje, schreef ze in op de lijst, drukte er een stempel op en verhuisde ze naar de leestafel, waar ze onaangeroerd bleven, want bezoekers waren er nauwelijks. Dat was een andere taak, passanten turven, maar veel streepjes hoefde ik dus niet te zetten. Als er al een keer iemand langskwam – een uit vakantie teruggekeerde professor, een student met een zware tweede zit – had die meestal iets uit het archief in de kelders nodig en dan trokken we daar met de bronzen sleutel naartoe, even de benen strekken.
Het waren inspirerende dagen. Een computer stond er niet. Af en toe sprong mijn lief of een van de vrienden binnen, maar ze konden de stilte niet verdragen, hielden het er niet uit, want buiten scheen de zon en daarbinnen was het koel en donker. Een bibliotheek waar een open haard niet zou misstaan, net zo handig bij het wieden.
In augustus trek ik er opnieuw naartoe, kijken of er dan ook zo’n jong meisje aan het bureau zit, of de kaartenbakken verdwenen zijn, hoeveel computers er staan, en of de open haard brandt.