In de bibliotheek 2.0 discussie ligt de nadruk meestal op de bibliotheek als aanbieder of gateopener. Zij moet heden een innovatieve toegang realiseren tot de collecties. Zij moet in deze 2.0 tijden een aangepaste digitale omgeving voor haar publiek ontwikkelen.
De Commissaresses tenen gaan daar een beetje van krullen en ik zal het hier nu eens ietwat zwart-wit stellen: niet de bibliotheek moet linken naar anderen, maar anderen moeten linken naar de bibliotheek.
Moet de klemtoon niet meer verschuiven naar toegankelijk zijn, naar zichzelf aanbieden? Is het (nog) aan de bibliotheek om een intelligente zoekomgeving te ontwikkelen? Moeten wij (nog) zorgen voor informatie, educatie, exploratie en – nu ook – interactie? Moeten wij (nog) investeren in zulke voorzieningen? Wordt dat niet even goed en alreeds door anderen gedaan? Hebben we daar eigenlijk de expertise en middelen wel voor?
Zo peinsde ik wat in zwart en wit tot mijn gedachten dwaalden naar boekadviessites. Hoe zou het daar zitten met de aanwezigheid van de bibliotheek?
Is dat geen unieke bibliotheek 2.0 kans? Iemand zoekt een titel van een goed boek, vindt en kan meteen zien of het boek beschikbaar is in de lokale bibliotheek, het desgewenst reserveren.
Ik heb vijf leessuggestiesites onder de loep genomen.
De eerste is Bibliotheek.nl Roman Advies:
“Met de Roman Advies machine kunt u aanbevelingen voor boeken of auteurs opvragen, gebaseerd op de leenhistorie van bibliotheek gebruikers.”
Een mooi 2.0 initiatief uit de sector, maar waar is de link met de bibliotheekcatalogus? Nergens.
Verder heb je Boekenzoeker.org, een project van Stichting Lezen Nederland, Stichting Lezen Vlaanderen en de Nederlandse Taalunie, gericht op kinderen en jongeren.
Op de informatiepagina voor volwassenen worden leerkrachten, ouders en bibliotheekmederwerkers aangesproken, maar bij de geadviseerde boeken nergens een verwijzing naar de bibliotheek.
Nog een site met boekentips is Iedereen Leest, ook ontwikkeld door Stichting Lezen Vlaanderen:
“Je kan boeken zoeken uit verschillende categorieën maar we hebben ook een boek dat past bij elke stemming van het moment.”
Een boek dat past bij mijn bibliotheekpas hebben ze echter niet.
Gaat het er anders aan toe bij de Angelsaksen?
Er is het commerciële What Should I Read Next:
“Enter a book you like and the site will analyse our database of real readers’ favourite books (over 20,000 and growing) to suggest what you could read next.”
Eens kijken wat ik laatst gelezen heb, dat was Spoetnik Liefde (Sputnik Sweetheart) van Huraki Murakami. De site suggereert me Amrita van Banana Yoshimoto.
Ja, die Banana wil ik wel eens pellen, en zie, ik kan doorklikken naar Amazon UK of Amazon US. Dat is fijn.
Tot slot zocht ik leestips bij whichbook.net:
“Whichbook gives readers an enjoyable and intuitive way to find books to match their mood.”
Let vooral op het borrow knopje. Dáár is de bibliotheek!
Als je op het knopje klikt, kun je kiezen waar (in Groot-Brittannië) je woont en zo kom je dan op de juiste plaats in de bibliotheekcatalogus terecht. Even je kaartnummer en PIN code opgeven en het boek wordt voor je gereserveerd.
Geïntegreerd zoeken in verschillende databanken, dat is voor mij een beetje Web 2.0, bibliotheken die hun indexen aanbieden, en dan bedoel ik assertief zichzelf aanbieden aan andere sectoren, zodat die anderen de bibliotheek kunnen promoten, zulke partnerships, dat is voor mij helemaal bibliotheek 2.0.
