@Patrick: idd, je hebt geen rss nodig om in ‘informatie op maat’ te voorzien, maar eenzijdig blijven zweren bij een kartonnen doos op de balie of bij een balie tout court (!) is natuurlijk ook niet meer van deze tijd.

de vraag die dan blijft is of een bib die haar klassieke taak uitbreidt met een ICT-luik een bib2.0

Ik zie “Bibliotheek 2.0″ toch als iets meer dan louter een bibliotheek die Web 2.0 toepast. Dan zou het inderdaad nogal eenzijdig een uitbreiding op ICT-vlak worden.

Als de essentie van Web 2.0 de interactiviteit met de gebruiker is, dan is volgens mij de essentie van Bibliotheek 2.0 de interactiviteit met de klant. Interactiviteit staat dus voorop, de applicaties die je daarvoor gebruikt zijn slechts middelen om een doel te bereiken.

In principe kan je in het concept van Bibliotheek 2.0 de interactiviteit met de klant zo definiëren dat er geen ICT (en dus geen klassieke Web 2.0) aan te pas komt. Let op: ik zeg niet dat dit de ideale keuze is, maar het kan.

Bijvoorbeeld: dat je een klant de mogelijkheid biedt om aankoopsuggesties te doen, is een toepassing van Bibliotheek 2.0. Zelfs als je daarvoor kartonnen kaartjes gebruikt. Stel dat je de klanten via een blog aankoopsuggesties zou laten doen (zomaar een voorbeeld), dan pas je Web 2.0 toe.

Wat ik wil zeggen is dat Web 2.0 en Bibliotheek 2.0 niet één-op-één met elkaar samenvallen, maar dat Web 2.0 slechts één aspect is van Bibliotheek 2.0. De echte kracht van Bibliotheek 2.0 zit in de interactiviteit. En op dat vlak hebben wij – als bibliotheekpersoneel – nog heel wat te leren en een flinke achterstand in te halen, want wij zijn het niet gewoon om op een interactieve manier met klanten om te gaan. Dat blijkt wel aan onze informatiebalies waar amper écht inhoudelijke vragen aan bod komen. Daar is een paar jaar terug in Geel eens een studiedag aan gewijd en ik stel vast dat de toestand in de meeste gevallen niet echt is verbeterd.

Mogelijk kunnen Web 2.0-toepassingen het inlichtingenwerk meer interactief en dus meer Bibliotheek 2.0 maken. Maar dan word je inderdaad met de digitale kloof geconfronteerd, zowel aan de kant van de klant als aan de kant van het personeel.

Ik geef toe: de koppeling digitale kloof en bibliotheek2.0 is artificieel en vatbaar voor interpretatie.

In essenstie ging het erom (zowel in mijn post als op de studiedag) dat de bib een uitstekend instrument kan zijn in het overbruggen van de digitale kloof. Dat kan echter alleen maar als ze zich voor die functie herdefinieert. Als je alleen boeken aanbiedt ga je de digitale kloof immers niet dichten. Als je je als bib echter vestigt in het midden van een “kansarme buurt” en daar (naast de focus op klassieke geletterdheid en leesbevordering) laagdrempelige toegang tot ICT aanbiedt, vervolgens ook laagdremeplige computercursussen gaat aanbieden en degenen voor wie het daarna wat meer mag zijn gaat toeleiden naar de volwasseneneducatie, doe je dat volgens mij wel.

de vraag die dan blijft is of een bib die haar klassieke taak uitbreidt met een ICT-luik een bib2.0 is? maar what’s in a name? In het licht van een belangrijk onderwerp als de digitale kloof lijkt me dat een onbelangrijke want semantische kwestie…

De GENERATION Y in de bib ondersteunen betekent mijn inziens het definief wegvallen van de kansengroepen. ‘t Is maar hoe je ’t beziet. Pardon, ’t is maar hoe Vlaanderen het beleidsmatig beziet en vertaalt naar ‘haar’ openbare bib.