Ik volg wel een pak blogs via RSS. Er zijn genoeg mensen die boeiende en nuttige zaken te vertellen hebben, die hun kennis willen delen. Ik ben hen erg dankbaar.
Maar kennis kan je moeilijk overbrengen via Twitter, lijkt me. “Words aren’t interesting. Ideas are.” schrijft iemand in de lange en geanimeerde discussie na een blogpost op TechCrunch (http://www.techcrunch.com/2009/08/17/why-i-dont-use-twitter/). Een andere interessante post in dit verband vind je op Onsoftware (http://en.onsoftware.com/is-twitter-destroying-blogging/).

Zelf ben ik zowel een prater als een zwijger. Hoe meer mensen rond me, hoe minder ik zeg. Als ik echter maar één (maximum twee) geïnteresseerde gesprekspartner heb, dan ben ik niet te stoppen. Daarom verkies ik live gesprekken, of als het toch op afstand moet brieven, zowel analoog als digitaal. Ik heb nu eenmaal veel woorden en tijd nodig om iets (hoe weinig dat ook mag zijn) te vertellen.
Dat zal dan wel ouderwets en onproductief zijn volgens sommigen, maar als ik een van de 3 biggetjes zou zijn, dan ongetwijfeld dat met het stenen huis. Gefundeerde meningen die tijd vragen om op te bouwen verkies ik verre boven het vluchtige gekwetter van de ‘moderne’ professional. De wereld van de informatietechnologie krijgt steeds meer trekjes van de halfjaarlijkse cirsussen in Milaan, Parijs etc.: alles is nieuw, gesofisticeerd, commercieel en leeg.
Microblogging is over zijn hoogtepunt, augmented reality is de nieuwe mode.
En daarna human augmentation. Voor meer info zie: http://www.readwriteweb.com/archives/gartner_hype_cycle_2009.php en http://www.readwriteweb.com/archives/your_cyborg_eye_will_talk_to_you.php

Zo, ruim over de 140 tekens. De grens schaamteloos overschreden. Vrij als een klein blauw vogeltje. Vrij om overbodig te zijn. Dat lucht op.

Zelf maak ik met plezier zowel gebruik van een blog als van sociale netwerksites als Twitter en Facebook. Ik combineer het “kletsen” met het schrijven.

Als ik een e-mail schrijf aan familie, goeie vrienden of kennissen, dan neem ik meestal veel tijd om “mooie” goedgebouwde zinnen te schrijven.

Dat ik de laatste tijd minder blog, heeft eerder te maken met het feit dat schrijven voor mij echt wel wrochten is. Als ik een stuk schrijf – of een brief – dan moeten mijn zinnen lopen als een trein. Ik blijf er dus aan schaven en schrappen. Dus ook over deze reactie is nagedacht.

Telefoneren doe ik in verhouding heel weinig en meestal alleen voor zakelijke communicatie. Telefoontjes met bekenden hou ik kort, tenzij ze veraf wonen of ik ze zelden zie. Maar anders babbel ik liever met ze face-to-face.

Ik vind het in ieder geval heel mooi dat je ‘old skool’ de moeite hebt genomen je gedachten hierover in een mooie posting te plaatsen.

Interessant denkvoer bovendien. Dank.