Leven in death row

Onderstaande column verscheen in META nummer 2012/2.

Doe maar. Ik ben er helemaal klaar voor. Voer mij nu maar af. Wied mij.

Bijna twee jaar heb ik elke bezoeker gesmeekt om mij mee te nemen. Geen kat die naar me omkeek. Ook al hebt u er een jaar geleden voor gezorgd dat ik geen eurocent meer kost, het heeft niet mogen baten.

Zet nu maar gauw die stempel: NULUITLEEN. Mijn proces sleept al te lang aan.

Samen met mijn collega’s zit ik in deze bak gevangen, dit cellenblok voor terdoodveroordeelden.

Wachtend tot u zal zeggen dat de tijd gekomen is. De evergreens kunnen dat lot maar moeilijk aanvaarden. Zij hopen dat u hun doodstraf zal omzetten in een levenslang verblijf in het magazijn. De Vlaamse schlagers tekenen telkens opnieuw beroep aan. Denkend dat producten van eigen bodem zullen mogen blijven van de overheid. Enkele gouwe ouwen willen u genade vragen. Zij rekenen erop dat u zal zwichten onder druk van de publieke opinie. De best of’s hopen alsnog te ontsnappen naar de jaarlijkse 11.11.11 verkoop.

Maar wie maalt nog om mij en mijn kompanen? Enkele senioren die niet weten hoe te downloaden? Wat een grove onderschatting! Ook zij gebruiken mijn soort hoogstens nog als kerstboomversiering of vogelverschrikkers.

Opgesloten in dit blok van dodencellen zit ik me krom te vervelen, uitgesloten van elke lichaamsbeweging. Ik wil rondjes draaien, weet u, swingen als een hoelahoep!

In deze pover ingerichte bakken ben ik gedwongen tot eindeloos slapen. Tot ik op een keer definitief plaats zal moeten ruimen voor uw overaanbod aan boeken en DVD’s. Hoe denkt u dat ik me daarbij voel?

Ik ben deze mentale foltering beu. Ik heb geen hoop meer. Ik ben uitgeput. Ik vraag mijn executie aan met onmiddellijke ingang. Al ben ik onschuldig, ik verwelkom mijn lot.

Laat me nu maar sterven. Gun me mijn laatste privilege: nog één keer draaien. Op de dag des oordeels wil ik blinkend van trots mijn laatste woorden zingen: ‘Dead disc walking’.

Breng nu maar mijn ouders op de hoogte. Het nieuws zal hard aankomen bij de families Philips en Sony.

Breng me naar de executieruimte. Ik weet wie er achter het glas zal toekijken: mister YouTube en miss Spotify.

Voltrek mijn straf. Verbrijzel mijn jewelcase. Verscheur mijn boekje. Kras mijn spiegelend schijfje.

Laat me in stilte rusten.

Lever bewijs