Gisteren was ik dus bij Stichting Lezen in Antwerpen. We hebben daar eigenlijk meer over muziek gesproken dan over literatuur, maar allez, da’s ook interessant. De naam van Last.fm is meerdere keren gevallen, maar Johan wees ons ook op Deezer.com, gratis on demand muziek. Super. Je kan ‘elk’ nummer dat in je opkomt, opvragen en meteen beluisteren. Bovendien zit er een – Last.fm look-a-like – SmartPlaylist in.

‘t Bestaat al een tijdje. Soms kun je er zo naast kijken.
Gebrek aan serendipity. Dringend mijn vergrootglas afstoffen!

Maar het ligt ook aan een zekere onverschilligheid. Online streaming of radio, het kan me niet bekoren: bij Stubru een maximale kwaliteit van 96 kbps, bij 4 FM ook, bij Last.fm is het 128 en bij Deezer zal ‘t vast niet beter zijn. Zoiets kan hoogstens door mijn beugel voor een lekkere techno-beat, maar voor klassieke of meer melodieuze muziek?
Vroeger, toen ik nog in een open bebouwing woonde, had ik een uitmuntende versterker en van die goeie Marantz boxen. Nu is het een bescheidener Sony stereoketen, maar toch, ik koop cd’s in de winkel. Ook als cadeau voor de cd-lozen die uitsluitend online luisteren en af en toe andermans cd’s rippen aan 128 kbps.

Dus trok ik gisteren na de meeting door Antwerpen stad op zoek naar een cadeau uit de betere platenzaak. Geen gebrek aan serendipity: niet alleen het cadeau ging mee naar huis, ook The Doobie Brothers. Nooit gedacht dat ik die zou zoeken.

Ik heb me trouwens geheel 1.0-gewijs op het cadeau laten wijzen. Niet een of andere ‘rate & review’ maar ‘expert’ Serge Simonart noemde het in Humo de cd van het jaar.
En ja, na 50 keer beluisteren op de hifi installatie, zal ik het, voor ik het vanavond weggeef, gauw gauw rippen aan 940 kbps.