In het docentenlokaal ging de conversatie vandaag over kinderschoentjes maat 27. Moeilijk te vinden, zeker in het geval van een kieskeurige dochter, en nog moeilijker in het geval van een niet op kindermaat geschoeide ordening.

“Ik ga nooit meer met mijn dochter naar ‘t Schoenfabriekske, in het vervolg neem ik haar mee naar Torfs!”, zei een moeder.
Toen ik vroeg waarom, bleek de ‘classificatie’ bij eerstgenoemde winkel niet te deugen. De schoenen staan er per model (pumps, sneakers, laarsjes) en daarbinnen per kleur. De dochter voelt zich momenteel erg aangetrokken tot roze schoentjes, stapt dan ook meteen op die kleur af. Maar dan moet mama nog onder het rek kijken of ze er ook daadwerkelijk zijn in maatje 27. Ik leerde dat veel schoenen stoppen bij 26 of beginnen vanaf 28.
In ‘t Schoenfabriekske worden meisjes met maatje 27 teleurgesteld. Ze lopen op een model/kleur af, maar nee, het is er niet. Dochter wil vervolgens naar geen ander model/kleur meer kijken, want ze heeft immers zopas haar droomschoentjes gezien en daarop haar zinnen gezet.

Niets van die miserie bij Torfs, zo begreep ik, daar staan de schoenen gerangschikt volgens maat en is er een rek met maatjes 27. What you see is what you get.

Wil ‘t Schoenfabriekske meer schoenen verkopen, dan zijn er dus twee oplossingen, ofwel hun ordening kindvriendelijker maken, ofwel long tail gewijs roze schoentjes on demand gaan fabriceren.